fbpx

Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

dinsdag, 21 april 2020 02:36

1998 - Podium in het tijdschrift van Shell

Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Een van de eerste artikelen over de Club van Tien Miljoen “Meer mens met minder?” verscheen in het blad ShellVenster [jan./feb. 1998]. “Als we niet uit onze auto’s willen en als we onze comfortabele huizen willen blijven bewonen, en dat willen we, is er maar één oplossing. We moeten het consumptieniveau, en niet alleen dat van energie terugbrengen door naar een lagere bevolkingsdichtheid te streven,” aldus Paul Gerbrands.

“Mensen willen niet beperkt worden in de mogelijkheid zich voort te planten,” stelt hij vast. “Ze accepteren niet een dergelijke inbreuk op hun privéleven. Als ze vier kinderen willen verwekken dan doe ze dat ook. De politiek loopt vooralsnog ook met een grote boog om het onderwerp bevolkingsbeleid heen. Het lijkt iets te zijn waaraan geen politicus zijn vingers wil branden.” “Laat ik er heel direct heel duidelijk over zijn, enige vorm van dwang is in een democratische staat als Nederland volstrekt ondenkbaar,” voegt hij eraan toe. “Toestanden als in China met de één kind-politiek of elders met gedwongen sterilisatie zijn uit den boze. Dat kan alleen in totalitaire staten. Wij streven er uitsluitend naar om de mensen bewust te maken. We willen mensen met argumenten overtuigen.”

Het voorstel van afschaffing van de kinderbijslag na het tweede kind komt naar voren, evenals het koppelen van ontwikkelingshulp aan een actief beleid voor geboortebeperking in het land waar de hulp naar toe gaat. Ook moet er een immigratiestop komen. Alleen in ernstige gevallen moeten asielzoekers worden toegelaten. Het gaat daarbij niet om het uitsluiten van mensen met een bepaalde etnische achtergrond, maar alleen om aantallen instromers.

De schrik van België

Een artikel met de titel “Een miljoen minder Belgen kan de wereld redden” verscheen zowel in Het Nieuwsblad [19-5-‘98] als ook die dag in De Standaard. “Er zijn zes miljoen Nederlanders te veel. Belgen die deze boodschap met enig leedvermaak lezen, weten beter meteen dat er ook een miljoen van hen moeten sneuvelen,” zo opent het artikel. “In plaats van met de vinger te wijzen naar Afrika of Azië, moeten we de hand in West-Europese boezem steken,” betoogt Paul Gerbrands. Het luxebezeten West-Europa vraagt drastische oplossingen: minder Nederlanders en ook minder Belgen. “Dan is het bevolkingsaantal aangepast aan de ruimte, aan de grondstoffen en krijgt de natuur weer ademruimte.” Een paar dagen later pakt ook Het Laatste Nieuws [20/21-5-‘98] breed uit met de kop “Eén miljoen Belgen moeten weg – Anders is er een ramp op komst, zegt Nederlandse doctorandus.” “Een halve hectare. Zoveel ruimte heeft volgens deskundigen een mens nodig om ‘normaal’ te kunnen leven. Driehonderd inwoners per vierkante kilometer, is het streefcijfer van de Club van Tien Miljoen. Bij onze noorderburen (nu 460 inwoners per vierkante kilometer) en bij ons (nu 333) zouden dus respectievelijk 6 miljoen en één miljoen mensen moeten ‘verdwijnen’,” aldus de krant.

Hitlersnorretje

In de wekelijkse bijlage van Dagblad De Limburger [18-7-‘98] verschijnt een uitgebreid artikel onder de kop “Terug naar tien miljoen inwoners”. Het tv-optreden van Paul Gerbrands bij de BRT heeft in België tot heftige discussies geleid, zie het stukje hierboven. Dan volgt letterlijk het citaat over het snorretje in het stukje hieronder. “We voeren allerlei nobele acties om het leefgebied van de das en het everzwijn te redden, maar we negeren simpelweg dat de bevolking elke dag netto met driehonderd mensen toeneemt. Over twintig jaar zijn we met zeventien miljoen inwoners , dat betekent nóg meer woningen, meer spoorrails, meer startbanen, meer olieverbruik, meer consumptiemiddelen, meer landbouwgrond, meer kunstmest, meer afval, meer files, meer agressie, meer stress,” aldus Paul Gerbrands. Het onderwerp “bevolkingspolitiek” ligt gevoelig. “Moreel is de kwestie jarenlang in de houdgreep gehouden door religieuze en sociale dogma’s en door foute types à la Janmaat.” “Kinderen verwekken is een universeel mensenrecht en het aantal geboorten indammen door het gratis verstrekken van anticonceptiva en abortus is voor christelijke partijen onbespreekbaar. De gezinsgrootte van allochtonen ter discussie stellen is helemaal fnuikend, voor je het weet word je voor rechts-radicale racist uitgemaakt. Daarom zwijgt de politiek, tegen beter weten in.” Hij haalt dokter Meinsma aan die halverwege de jaren zestig actie voerde tegen het roken en daarvoor belachelijk werd gemaakt. Maar dertig jaar later rookt nog maar één op de vier Nederlanders. Zo zal ook het besef van de gevaren van overbevolking ooit doordringen.

Nederland: terug naar tien miljoen

kopt Het Brabants Dagblad [8-8-‘98]. “De man tegenover ons in de Valkenswaardse rijtjeswoning heeft geen snorretje onder z’n neus, groet niet met een gestrekte rechterarm en draagt geen hakenkruis op z’n revers. Toch propageert Paul Gerbrands openlijk zoiets delicaats als Lebensraum,” schrijft de journalist. De man tegenover hem licht zijn standpunt haarfijn toe: “Overdreven angst voor racisme en discriminatie smoort hier elke rationele discussie over overbevolking. Voor alle duidelijkheid, ik zeg dat Nederland te vol is, niet te zwart. Ik wil hier best met twee miljoen Turken, Marokkanen en Surinamers wonen, als het in totaal maar niet meer dan tien miljoen mensen zijn. We moeten tot bezinning komen, anders wacht onze kinderen de totale rampspoed, zowel planologisch, ecologisch als psychologisch. Alleen met minder mensen kunnen we ons meer mens voelen.”

In 1998 is de redenering van De Club van Tien Miljoen al duidelijk verwoord: wij in het Westen willen het leven dat we nu leiden behouden, en dat kan door gebrek aan ruimte en grondstoffen alleen door inperking van het aantal mensen. De politiek weigert dit idee op te pakken. De Club van Tien Miljoen spreekt zich uit tegen iedere vorm van dwang om het kindertal terug te brengen. Wel wil de Club de kinderbijslag na een tweede kind afschaffen en moet het immigratiebeleid op de schop. Daarbij gaat het niet om het soort immigranten, maar om het aantal. Opmerkelijk is het gebruik van het woord Lebensraum en de verwijzing naar de Nazitijd in de laatste artikelen.

Lees 36 keer Laatst aangepast op dinsdag, 21 april 2020 02:39

Wereldbevolking