fbpx

Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Online nieuwsbrieven

woensdag, 25 december 2019 14:37

Nieuwsbrief Januari 2020

ISSN: 1566-8606

Jaargang 26, nummer 1, 2020

Voorzitter Paul Gerbrands neemt afscheid
Een Braziliaanse uitgever vraagt of hij Paul Gerbrands opstel ‘Moeder Natuur neemt wraak’ in Engelse vertaling in een leerboek mag opnemen. De Koninklijke Bibliotheek informeert verontrust waar de laatste Nieuwsbrief van Stichting De Club van Tien Miljoen blijft. Het zijn tekenen dat de Club de afgelopen kwart eeuw niet onopgemerkt is gebleven.

Toen in 1994 de stichtingsakte werd verleden moest je vreselijk op je woorden passen. Hans Janmaat van de Centrum Democraten werd in de jaren vlak daarna drie keer veroordeeld tot fikse boetes, onder meer voor zijn verkiezingsleuze ‘Vol is vol’. In die tijd beginnen over een teveel aan mensen in Nederland was vragen om moeilijkheden, terwijl koningin Juliana al in de Troonrede van 1979 had gezegd: ‘Nederland is vol, ten dele overvol.’
Serieuze zorgen over overbevolking in Nederland en de wereld, terdege onderbouwd met feiten, werden snel door de media in de racistische en fascistische hoek geduwd. Paul heeft zijn standpunten een aantal malen op radio, tv en in de kranten mogen toelichten, maar werd daarbij vaak neergezet als iemand met toch wat merkwaardige opvattingen. En dat terwijl hij zich bij de oprichting van de stichting van rugdekking had verzekerd door een comité van aanbeveling bestaande uit een groot aantal hooggeleerde heren – weliswaar met emeritaat, want nog in functie zouden ze wel eens problemen met hun universiteit kunnen krijgen. Je had in die tijd flink wat ‘Zivilcourage’ nodig om voor een mening uit te komen die niet als ‘politiek correct’ gold. Daaraan is nog niet veel veranderd.
Paul heeft de visie van de Club onderbouwd met maar liefst vier degelijke boeken en enkele tijdschriftpublicaties. In tal van lezingen heeft hij die visie uitgedragen en is hij met de toehoorders in discussie gegaan. De Club heeft op het punt gestaan om een politieke partij op te richten, totdat bleek dat de gevestigde partijen zouden reageren met een ‘cordon sanitaire’; geen enkel voorstel of amendement van de nieuwkomer zou door hen worden ondersteund.
Aan het begin van dit millennium werd het migrantenprobleem aangekaart. Daarbij ging het vooral om gebrek aan integratie en arbeidsparticipatie, en niet zozeer om aantallen. Nu echter de afgelopen jaren Nederland ieder jaar groeit met het aantal inwoners van steden zo groot als Leeuwarden of Alkmaar, komt ook de vraag op hoeveel mensen Nederland aan kan. Vorig jaar was dit aanleiding voor een opzienbarende motie in de Tweede Kamer om hiernaar onderzoek te doen. Inmiddels wordt deze vraag ook schoorvoetend in verband gebracht met de heersende drukte op de wegen en in het openbaar vervoer, het woningentekort en de uitstoot van broeikasgassen, fijnstof en recentelijk ook stikstofoxiden en de chemicaliënvervuiling pfas. De Nederlandse economie draait op volle toeren, maar werkt als stroop op vliegen. En moet blijven draaien, om inkomsten te genereren. En dan komt weer Pauls artikel ‘Moeder natuur neemt wraak’ in beeld. Je kunt niet ongestraft de wereld blijven uitputten zonder dat het leefmilieu wordt verziekt.
De Club van Tien Miljoen en in het bijzonder Paul heeft scheldwoorden als ‘racist’ en ‘fascist’ naar zijn hoofd geslingerd gekregen. Maar de vraag is: ben je als witte inwoner van het rijke Westen automatisch een racist, als je arme zwarte vrouwen zegt dat ze beter minder kinderen kunnen krijgen, omdat hun land de bevolkingsexplosie niet aan kan en dat daardoor iedere welvaartsverbetering uit het zicht verdwijnt? En ben je automatisch een fascist als je iets aan het voortplantingsgedrag van anderen wilt veranderen, omdat de wereld niet zoveel mensen op aanvaardbare wijze kan onderhouden? Dan zijn heel veel ontwik-kelingswerkers, artsen, milieuwetenschappers, biologen en natuurbeschermers racisten en fascisten.
Paul wordt voorlopig opgevolgd door Dr. Peter Blok, die in de begintijd de ideeën van de Club van Tien Miljoen door zijn wetenschappelijke inbreng mede vorm heeft gegeven. Het bestuur acht een geleidelijke overdracht van doelstellingen en taken aan een jongere generatie wenselijk en wil ook het aandeel van vrouwen in het bestuur uitbreiden en versterken.

Het gaat niet om de ecologische voet-afdruk, maar om het aantal voetjes
Bij de klimaatconferenties is bevolkingsgroei genoemd als motor van CO2-uitstoot en temperatuurstijging, doch dit inzicht heeft in geen enkel land tot een actieve bevol-kingspolitiek geleid. Toch is het evident dat een drastische bevolkingskrimp pas echt zoden aan de dijk zet. Zolang dit niet gebeurt en steeds meer mensen naar meer welvaart streven, levert een energietransitie wat klimaatwinst betreft niets op. Dat deze transitie hier toch breed wordt ondersteund, komt omdat ondernemend Nederland er wel brood in ziet en de huidige regering economische groei stimuleert om de burger tevreden te houden.
De vraag is echter of de middelen niet beter kunnen worden gestoken in maatregelen om de gevolgen van opwarming tegen te gaan, zoals zeespiegelstijging. Dit geeft Nederland meer tijd om ontwrichting door wateroverlast en verzilting op te vangen, hoewel het gevaar zeker niet denkbeeldig is dat het uiteindelijk een kwestie wordt van – letterlijk - dweilen met de kraan open.
Nog ernstiger is het totale inzakken van de huidige samenleving als de fossiele brand-stoffen zijn uitgefaseerd of opgeraakt. Zowel de im- en export van goederen als de agra-rische productiviteit en de voedseldistributie-systemen komen dan ernstig in de knel.
Strikt genomen moeten we terug naar een wereldbevolking van 1 miljard en een Neder-landse bevolking van maximaal 2 miljoen mensen. Dat is de baseline, wat we erbij kunnen plussen, hangt af van een duurzaam-heidstechnologie die er nog niet is. Het bouwen en onderhouden van voorzieningen voor het exploiteren van zonne- en wind-energie, van lithiumreactoren en waterstof-electrolyzers is zonder het gebruik van (veel) fossiele energie niet mogelijk.

Drogredenen
Drogredenen – een duur woord voor kul-argumenten – als het gaat om overbevolking zijn er genoeg. Het bevolkingsfonds van de Verenigde Naties UNFPA hamert op het belang van het recht van de vrouw om te bepalen met wie ze wanneer hoeveel kinderen wil hebben. Dit kan worden opgevat als een ongelimiteerd recht om kinderen op de wereld te zetten, ook als het bestaan van deze kinderen door voedseltekort bedreigd wordt. Zo’n recht is hoogst twijfelachtig.
Vaak wordt het dan ook nog gekoppeld aan een schuldgevoel: tijdens de koloniale periode hebben wij zwarte mensen uitgebuit; mogen wij dan nog wel zeggen dat ze minder kinderen mogen krijgen?
Verder zijn grote gezinnen het gevolg van armoede, zo denkt men. Kinderen worden uit werken gestuurd om het gezin te onderhouden. Als er een betere verdeling van welvaart zou zijn, dan waren die grote gezinnen niet meer nodig. Vergeten wordt daarbij dat juist grote gezinnen de oorzaak van armoede zijn als het land te weinig bestaansmogelijkheden biedt. Dan valt er geen welvaart te verdelen en houdt voedselhulp de precaire situatie alleen maar in stand.

Bericht van de uitvinder van de ecologische voetafdruk
Professor William 'Bill' Rees, mede-uitvinder van de ‘ecologische voetafdruk’ stuurde ons een vermanend mailbericht. Mensen trappen vaak in de val van ‘we hoeven alleen maar...’, waarbij je op de plaats van de puntjes een oplossing voor het probleem kunt invullen, schrijft hij. Bijvoorbeeld: ‘We hoeven het neoliberale economische groeimodel alleen maar te vervangen door een systeem van gelijke verdeling van welvaart en de huidige consumptie te halveren, en mensheid en natuur zijn gered.’ De vraag is echter hoe je honderden miljoenen mensen in tig landen met verschillende regeringen zover krijgt dat ze allemaal een deel van hun materiële welvaart inleveren om een klimaatcrisis of andere milieuproblemen te bestrijden - die vooral mensen in andere landen treffen. William Rees zoekt het probleem in de menselijke natuur. De homo sapiens is in eerste instantie gericht op het hier en nu, niet op veraf en de toekomst. Evenzo is hij gericht op zijn naaste omgeving, op familie en vrienden. Individuen kunnen inzien dat het beter is om wat verder te kijken dan hier en vandaag. Maar of iemand zijn gerichtheid op anderen wil uitbreiden tot de hele wereld is zeer de vraag. Ideeën om een duurzame wereld te scheppen zijn er genoeg, maar zonder de mogelijkheid van implementatie komen we nergens. Homo sapiens is ondanks zijn naam geen rationeel wezen, maar wordt beheerst door instinct en emoties, zeker wanner hij zich door voorgestelde veranderingen bedreigd voelt. Als er geen politieke leiders opstaan die oog hebben voor dit probleem en in staat zijn daadwerkelijk uitvoering te geven aan goede ideeën, dan zullen de meeste daarvan doodgeboren kindjes blijken te zijn.

Wereldbevolking